- Dzięki. - Brawo!
Bis!
- "Summer Song"! - Właśnie ją skończył.
To dawaj jeszcze raz.
Albo coś innego, byle z latem w tytule.
Dzięki. Chwila przerwy i do was wracam.
Jak mogłem to przegapić.
Jack.
Dzień dobry.
Podoba ci się ta praca?
- Nie jest źle, dziękuję. - Zauważyłem, że klienci cię lubią.
- Staram się być miły. - A ja...
Lubię cię coraz mniej.
Ta broda działa mi na nerwy. Tak trudno się ogolić?
Niby nie, ale...
I ciągle się spóźniasz. I to, jak się ubierasz.
Pewnie myślisz, że praca jest poniżej twojej godności.
Ale klienci cię lubią.
Więc mogę ci dać pełen etat.
Rozumiem.
To świetnie. Rozważę to.
Jest i alternatywa, synku.
Za dwa tygodnie wylatujesz. A etat dostaje
tępa Karen.
Jasne. Rozumiem.
Przemyślę to.
Ktoś do ciebie. Tylko krótko. Trzeba by coś sprzedać.
Dobre wieści czy złe?
Dawaj dobre. Więcej złych już nie zniosę.
Załatwiłam ci granie na Latitude Festival.
Nie!
Tak.
Nie na głównej scenie. To tylko Namiot Suffolk.
Nieważne. Wreszcie prawdziwy festiwal.
Jesteś najlepszą menedżerką na świecie.
Latitude!
Ekstra.
Wielkie dzięki, Latitude.
Było wspaniale.
"Dinozaur" świetnie ci wyszedł.
Prawie nie pomyliłem słów.
Słyszysz, jak ryczę? Jestem dinozaur.
Rocky, co ty tu robisz?
Jestem road managerem.
EKIPA. BEZ PRZEPUSTKI
Czyli wszyscy, co mówili,
że jesteś leniwym, zaćpanym nierobem i w życiu nie dostaniesz roboty...
- mylili się? - Owszem.
Jestem godziwie opłacanym pracownikiem.
Ważnym trybikiem w dobrze naoliwionej maszynerii.
Tak jest.
- Dobry secik. - Byłeś? Nie widziałem cię.
Wyskoczyłem za namiot na szybkiego bonga.
Ale słyszałem. Ekstra.
Dobra, nie za dużo. Przez bongosa głównie.
Wciąż napełniasz miłością słodką Ellie?
Nie. Nigdy.
Ani razu.
Szkoda.
To moja menedżerka.
Chcesz do nas wpaść za kulisy?
Proszę.
No to już.
Jazda z tym koksem.
Dawno wróciłeś do Suffolk?
Żyję trochę poza tradycyjnym pojmowaniem czasu.
Parę tygodni temu, może miesięcy. Albo i półtora roku, nie wiem.
I jesteśmy.
Wielkie dzięki.
Co konkretnie robisz?
Dbam, żeby wszystko szło jak w zegarku. Serwisuję sprzęt.
Robię kanapki,
herbatę.
Chryste.
- Przepraszam, Michael. - Wylatujesz.
Jasne.
Wylał mnie.
- Dmuchnij raz Ellie ode mnie. - Ale my nie...
- Świetny dzień. - Bomba.
Musimy z tym skończyć. Dłużej nie dam rady.
Nie bądź głupi. Wkręcimy cię do większego namiotu.
- Będzie większy namiot. - Ile się można oszukiwać,
że życie to wspaniała przygoda z fascynującym zakończeniem?
Przygoda taka sobie, a kończy się tutaj.
Myślę, że w moich kawałkach coś jest.
Ty też tak myślisz i za to cię uwielbiam.
Ale inni tego nie słyszą.
- Nick uwielbia "Summer Song". - Nick jest kompletnym osłem.
Jak się dotąd nie udało, to się już nie uda. Potrzebny by był cud.
Cuda się zdarzają.
- Czas spojrzeć prawdzie w oczy. - Nie wierzę, to się nie dzieje.
Nie zostanę gwiazdą, jak to sobie ubzduraliśmy,
kiedy miałem 14 lat i w szkolnym konkursie
nawet fajnie zaśpiewałem "Wonderwall", a ty to słyszałaś zza kulis.
- Nie słucham cię. - Zrozum. To był mój ostatni koncert.
Cieszę się, że przy mnie byłaś.
To koniec naszej wspólnej, krętej drogi.
- Przestań. Świat jest pełen cudów. - Przykład?
Cumberbatch stał się symbolem seksu. Jeszcze zmienisz zdanie.
Nie. Czas zacząć lepsze życie. I nawet mnie to cieszy.
Dobranoc, mistrzu.
Dobranoc.
Jesteś cały?
Ale tylko kilka minut.
Mogę coś powiedzieć?
Żeby cię... ostrzec.
Rozmawiałam z lekarzem i będziesz chodził.
Ale straciłeś brodę
i dwa przednie zęby.
Wiem, że to bardzo smutne, ale efekt jest komiczny.
Więc choć dotkliwie cierpisz, nie zaznasz współczucia.
Ludzie będą pękać ze śmiechu.
Co się stało?
Nikt nie wie.
Na całym świecie na 12 sekund siadł prąd.
Miałeś pecha, że akurat wtedy nadjechał ten autobus.
Właśnie takie coś miało się zdarzyć 1 stycznia 2000 r.
- Y2K? - Otóż to.
Zrobiła się sensacja. Ale ciebie to ominęło.
Bo wpadłeś pod autobus.
Muszę wracać do szkoły.
Elle.
- Dzięki, że się o mnie troszczysz. - Nie ma sprawy. Potem wpadnę.
Będziesz mnie potrzebować i karmić, jak skończę 64 lata?
Nie wiem. Zastanowię się. Czemu akurat 64?
Co takiego?
No bo... nieważne.
Jak to, czemu 64?
To była wiadomość od Boga.
Że Go wkurzyłeś.
Wrzucił mnie pod autobus,
żeby mi powiedzieć, bym nie wracał do uczenia?
Właśnie. Odjazd, co?
Bóg kocha twoje kawałki.
Gdyby Go choć trochę kręciły, sprawiłby, żebym raz dostał
list od fana, który nie jest moją matką.
- Albo mną. - Właśnie.
Nie muszę być Beatlesem.
Wystarczą brawa na stojąco od ludzi, którzy nie stoją właśnie przy barze.
Być kim?
Boże.
Carol, zobacz to.
Ellie mówiła, że będzie śmiesznie, ale to jest nowy wymiar humoru.
- Jack. Boże. Twoje zęby? - Uśmiech!
OBITY, ALE ŻYWY
Prezenty.
Fakt. Coś ci kupiliśmy.
One kupiły.
Młyn w robocie.
Co my tu mamy?
- Bo straciłeś zęby. - Jasne.
Dlatego jest śmiesznie.
- Numer dwa. - Gdzie to znalazłaś?
- Bo wpadłeś pod autobus. - Tak, pamiętam.
Serio? Boki zrywać.
I ostatni.
Tak jest.
- Nie mam pojęcia, co to takiego. - Ani ja.
Bladego.
Może szufla do śniegu.
Albo mała żyrafa bez nóg.
No otwieraj.
Bo tamtą przejechał autobus.
Zagraj coś.
"Summer Song".
Zgarnę to.
Co tu się wyprawia?
- A ten co tu robi? - Wylali go z roboty.
- Śpi u nas na kanapie. - Katastrofa.
- No. - Nigdy się go nie pozbędziecie.
- Zrujnuje wam życie. - Na bank.
Cieszę się, że cię nie zabili.
- Ma nową gitarę i coś nam zagra. - Epicko.
Niezwykła gitara wymaga niezwykłego utworu.
No dalej.
Co to było?
"Yesterday".
Jedna z najpiękniejszych rzeczy, jakie w życiu słyszałam.
Trochę łzawa, ale słiit.
Kiedy ją napisałeś?
Nie ja, tylko Paul McCartney. Beatlesi, tak?
Kto?
The Beatles.
Co?
John, Paul, George, Ringo.
W sensie jak żuki czy jak ta fura, garbus?
Nie. Ten zespół. Nick, weź mi pomóż.
Jasne.
Cały kłopot z muzykami.
Myślą, że wszyscy powinni znać każdą zapomnianą kapelkę.
I ma ci być głupio, jeśli w życiu nie słyszałeś
o Neutral Milk Hotel czy Monophonics.
Albo takich Beatlesach.
Co za jakiś pokręcony żart.
Ale kawałek fajny.
- To nie jest "fajny kawałek". - Jest.
Dołujesz się, bo wyglądasz jak menel z kreskówki.
- Bardzo fajny numer. - Żaden numer.
To klasyk muzyki rockowej.
Nie jest to może "Fix You" Coldplay...
Pewnie, że nie "Fix You". To jest wielkie dzieło sztuki.
Ale się nadął nagle.
Świetny ten kawałek. Czemu go wcześniej nie słyszałam?
Nie wiem, co kombinujecie, ale to jest bardzo dziwne.
I nie fair.
Zwłaszcza wobec gościa bez zębów, który wygląda jak jakiś anty-królik.
I jest na mocnych prochach. Wypuść mnie już, co?
Dobra.
- Myślałam, że lubisz te prochy. - Bo lubię.
Nie wiem, o co się tak wkurzasz.
Jack...
Chryste.
Nie.
Niemożliwe.
Beetle. Żuk. Owad.
Co?
Co się stało z Beatlesami?
Sierżant Pepper.
"Papryka. Warzywo."
Ktoś mnie wkręca.
B, B, B...
Bowie, Beck, Beach Boys.
Nie. Dość.
Spadówa.
Nie.
A zobaczmy...
Jeszcze się toczą.
Dzięki Bogu. Trzymaj się, Donald.
Nie.
To może...
To ma sens.
Elle.
Jack.
Ty serio nie wiesz, kim są Beatlesi?
Serio.
To sprawy się poważnie komplikują.
Na razie.
Ładna piżama.
Nawet nie wiem, czy pamiętam słowa. Dobra. "Eleanor Rigby".
Eleanor Rigby mieszka w kościele, w sali, gdzie ślub...
Nie.
Eleanor Rigby ceruje swoje skarpetki w pokoju, gdzie...
Nie. Ona w ogóle...
Było o skarpetkach?
Mam to zrobić?
Dam radę?
Cztery i jeden.
Świetnie. Muzyka dla moich uszu.
- A jaki jest wspólny mianownik... - Ktoś puka w szybę.
- Słucham? - Ktoś jest pod oknem.
Jasne. Dajcie mi chwilę.
Przez co się jeszcze dzieli 18?
Mogę jeszcze raz zagrać. Mam parę nowych piosenek.
To pani chłopak?
Wystarczy. Żaden chłopak.
- Tak. Jeszcze jedna. - Chłopak panią zostawił.
Dziwne.
Masz rację. Dziwne. Ale wracamy do nauki.
Co on tam robił?
Tak?
Nie zostaną po tym ślady na tapecie?
To nie jest teraz najważniejsze.
Najważniejsze, to żebyś sobie zęby wstawił.
Przyniosłam ci Pepsi.
- Coca-Coli nie masz? - Czego?
Coca-Coli.
Nie wiem, co do mnie mówisz. Jak zgłodniejesz, zejdź na dół.
Jasne.
Mogą wyglądać lepiej niż tamte? Będę się znów chciał wziąć za muzykę.
Jestem dentystą, nie magikiem.
Spróbujmy czerwony.
Twój tata był moim pierwszym pacjentem.
Dzięki niemu i paru innym gabinet w ogóle się utrzymał.
Dałem radę... Przygryź.
Z małą pomocą przyjaciół.
- Chyba się umawialiśmy. - Mam kilka nowych kawałków.
Ludzie powinni je usłyszeć.
Zagrasz nam któryś?
- Na pewno chcecie? - Pewnie.
Tata i ja uwielbiamy te twoje... numery.
- Prawda, skarbie? - Jasne.
No dobrze.
Ten ma tytuł
"Let It Be".
Przepraszam, skarbie. Otworzę.
Ale ładnie się zaczyna.
- Cześć. Miło cię widzieć. - Terry. Chodź, kochany.
To Terry.
- Cześć. - Cześć, hej.
- Jack gra nam swoją nową piosenkę. - Serio? Myślałem, że odpuścił.
Nie. Ma parę nowych numerów. Jaki ma tytuł?
- "Leave It Be". - "Let It Be".
Ekstra. Dawaj czadu.
Numer nie jest ostry, ale...
- Napijesz się, Terry? - Tato.
- Już słyszałem ten fragment. - Wybacz, Jack. Ojcu brakuje manier.
- No. Piwo proszę. - Się robi.
Jedziesz, Jacko. Zaraz wracam.
- Mogę w szklance? - Tak jest.
- Reszta chce słuchać? - Tak.
Dajesz, skarbie, bo ci publika stygnie.
Przepraszam. To mój.
Nabroiłem.
To Marge.
Cześć, skarbie. Jestem u Jeda i Sheili.
Słucham nowej piosenki Jacka, "Let Him Be".
- "Let It Be". - "Let It Be".
Najwyraźniej znów zaczął.
Tak.
Wiem.
No wiem.
- Wiem. - Co wiesz?
Oddzwonię, jak będzie po wszystkim.
Dobra. To się widzimy.
- Nadawaj dalej, młodzieńcze. - Pomiń wstęp. Był już trzy razy.
- Wolałbym od początku. - Jak tam uważasz.
A może "Summer Song"?
Chryste. To "Let It Be".
Słyszycie ten kawałek jako pierwsi ludzie na Ziemi.
To jakby da Vinci na waszych oczach malował Mona Lisę.
Możecie być cicho?
Przez sekundę?
To pewnie Marge.
- Marjorie! - Mówiła, że wpadnie.
- Nastawię czajnik. - Super.
- Cześć. - Jak tam, kochana?
Świetnie poszło.
Pyszna kawa.
To moja najnowsza piosenka.
Przepraszam.
- Tak. - Pani jest menedżerką?
Jestem Gavin.
Wszystko gra?
Ja jestem problemem. Oto okrutna prawda.
Ponure objawienie.
Kawałki są świetne, ale wciąż nikogo nie kręcą.
Jack Malik to problem.
- Nieprawda. - Prawda.
Nie mam tego czegoś, co odróżnia Jay-Z
od... Jaya-Y.
To jak mi wyjaśnisz to?
Będzie pan artystą studyjnym, panie Malik.
Chętnie pomogę. Gratis.
Moje studio jest do waszej dyspozycji.
Gavin.
- Jesteś super. - Serio?
Tak. Mamy to. Wspięliśmy się na szczyt.
- Podoba ci się? - Rewelacja.
- Masz jeszcze jakieś piosenki? - Jedną czy dwie.
JACK MALIK NA NOWYCH TORACH
Proszę posłuchać.
Wpadają w ucho.
- Ile płacę? - Nic. Gratis przy każdym zakupie.
Numersy do snickersa. Kawałki do chałki.
- Dzięki. - Songi do giga mielonki.
A oto urocza historia.
Jack, pracujesz w hurtowni w Lowestoft?
Podobno zaopatrujący się tam detaliści otrzymują twoją płytę
do każdej megapaki Nescafe czy proszku do prania.
- Zgadza się. - Zaśpiewasz nam dziś coś nowego?
Przed państwem Jack Malik, śpiewający hurtownik. "In My Life".
Piękne.
Nic o opakowaniach zbiorczych, ale i tak klasa.
Myślałeś, żeby napisać coś o sprzedaży hurtowej?
Raczej nie.
Dałbyś tytuł "W moim magazynie". "In My Warehouse".
Zobaczmy co nowego W kuchni u Kerry'ego.
Witam wszystkich. To ja, Kerry.
Choćbym napisał wszystkie kawałki Bowiego czy Stonesów,
wciąż byłbym tylko pajacem z hurtowni.
Nie mów tak. To nieprawda.
Właśnie, że prawda.
Ta piosenka była naprawdę piękna.
A w ogóle to o kim to?
Stój. Zatrzymaj się.
Te piosenki...
Jest coś, co powinnaś wiedzieć.
- Halo? - Cześć, tu Ed Sheeran.
- Słucham? - Ed Sheeran. Jestem muzykiem.
A poważnie, kto mówi?
Dzwonię nie w porę? Odezwę się później.
Kto to był?
- Mówi, że Ed Sheeran. Ten muzyk. - To na pewno Nick.
- Nick. - Nie, to znowu ja, Ed Sheeran.
Mogę mówić z Carol?
- Nie ma tu żadnej Carol. - Jest. Zawsze jest.
Dobra. To ja muszę kończyć. Świetny ten występ w TV.
Ta piosenka jest obłędnie piękna.
Co powiedział?
Że podobało mu się "In My Life".
A Carol co mówiła?
- Nie było jej. - Zawsze jest.
To naprawdę mógł być Ed Sheeran.
Ten muzyk?
Dobry wieczór.
Jestem Ed. Zastałem Jacka?
Zobaczę, czy nie śpi. Zaczekasz, kochanieńki?
Jack. Ktoś do ciebie.
- Kto? - Ma na imię Ed.
Miła buzia.
Cześć.
Wejdź.
Koszulkę masz na lewą.
Chryste.
Może...
Przepraszam za najście.
Luz. Gwiazdy ciągle tu wpadają bez zapowiedzi.
Lady Gaga się uczepiła.
- Zabawny jesteś. - Głównie z wyglądu.
Wracając.
Mieszkam niedaleko. Widziałem cię w telewizji.
Świetny ten kawałek.
Więc poguglałem.
I posłuchałem innych piosenek na stronce hurtowni.
- I są jeszcze lepsze. - Dzięki.
Mnie tu nie ma.
Wycofał mi się support z europejskiej części trasy.
Nie chciałbyś w to wejść?
W co?
W mój support.
Poważnie?
Czemu nie?
- Kiedy miałbym zacząć? - We wtorek.
Nie wiesz, gdzie są pikle?
Nie.
We wtorek? Nie w lipcu za rok?
Nie. Wtorek. Problemy ze słuchem?
Słuch mam w porządku. Ale mówisz do mnie bardzo dziwne rzeczy.
Jasne, że bym chciał. Dzięki. Pewnie.
Ile ma tego być?
Maksimum 30 minut. Potem ludzie zaczynają się niecierpliwić.
"Dawać rudego", takie tam.
Mam!
Dobranoc.
Dobranoc. Miło było pana poznać.
Wyglądasz jak Ed Sheeran.
Jestem Ed Sheeran.
Jasne.
Gratuluję.
- Światła? - Najchętniej nie.
Dobrze. Bo mam tylko latarkę w komórce.
- Masz piwo? - Cydr.
Też dobrze.
Chętnie machnę cyderek z gościem, który napisał "Yesterday".
Mamo, tato, kto wydudlił cały cydr?
- Obłęd. - I to niezły.
Jest dosłownie cały w tatuażach.
- Ładny szlafrok, swoją drogą. - Nie. Wcale nie.
Nawet nie zaczynaj. W necie wyglądał super.
Więc zamówiłam. A przyszedł ten ohydny róż.
Ale ty potrzebujesz menedżera. Na jutro.
- Jak to? Nie jedziesz ze mną? - Jasne, że nie.
Pracuję w szkole.
Nie mogę być menedżerką supportu Eda Sheerana.
A może możesz?
Na pewno nie w ten wtorek. O 18:45 mam zebranie z rodzicami.
I chociaż cię lubię,
to nie na tyle, by zawieść całą siódmą klasę.
Jasne.
Przepraszam.
Lucy. Ellie się zwolniła. Pomożesz mi we wtorek w Moskwie?
Chętnie bym pomogła,
ale mamy w szkole próbę naszej sztuki.
Pomyślmy. Plan C.
- O nie. - Co?
Mam pomysł. Bardzo zły pomysł.
Jak tam?
A oto i on.
Dobry, panie Sheeran. Jestem Rocky. Ale może mi pan mówić, jak pan chce.
Np. "przystojniak".
Żartowałem.
Najlepiej "Rocky".
Miło cię poznać, Rocky.
Jack, ty i Rocky idziecie tam. I słuchaj, to dzisiaj,
to będzie kameralna imprezka. Nie ma się czym stresować.
- Uwielbiam cię. - Dzięki.
- Zwłaszcza jak rapujesz. - Serio?
Nie. Zgrywam się.
To zostaw naszym. Taka dobra rada.
Rap i rudzi? Szału to nie budzi.
Masz rację, duży. Przyjemnej podróży.
Niezły jest.
Moment. Mam.
Chyba będzie super, jak posadzę kuper.
Bum! Zaorany!
To ja lecę.
Szampana?
Proszę. Dzięki.
- A dla pana? - Macie może coke?
- Słucham? - W sensie... Pepsi poproszę.
Oczywiście.
MOSKWA
To co, Moskwa?
Śpiewacie ze mną?
Trochę głośniej, co?
Głośniej!
Dzięki.
A teraz, gotowi?
Oto Ed Sheeran!
W trzy godziny? Bez gitary?
Uznałem, że lecimy do Rosji, więc napiszę coś o Rosji.
I że zamiast Rosja dasz ZSRR,
choć kraj zmienił nazwę zanim się urodziłeś?
Niesamowite, stary.
Świetny numer.
Dobra. Mam pomysł.
Słuchajcie.
Wszyscy jesteśmy pod wrażeniem talentu Jacka, prawda?
Plan jest taki. Ja wyjdę tam, Jack tam.
Wygrywa ten, kto w 10 minut napisze lepszą piosenkę.
- A nagroda? - Satysfakcja, że piszesz lepiej.
Więc, Jack "Back in the USSR" Malik? Wchodzisz w to?
To nie może być nic z szuflady. Piszemy tu i teraz.
- Dobra. - Super.
Powinna być jakaś nagroda.
Ma tyle kasy, a boi się, że przegra dychę.
Panie i panowie,
będziemy dzisiaj
świadkami epickiej bitwy.
W niebieskim narożniku Sir Ed Sheeran.
A teraz, w oczekiwaniu rychłej klęski, pan Jack Malik.
Dobra.
Głosowanie.
Nie. Żadnego głosowania.
Nie. To była...
ciekawa chwila.
Zawsze mi mówili, że w końcu pojawi się ktoś o klasę lepszy.
Jesteś ode mnie lepszy, Jack.
To była jedna z najpiękniejszych piosenek, jakie w życiu słyszałem.
To nie jest takie proste.
Jak widać, dla ciebie jednak jest.
Idę się położyć.
Niech ktoś go puknie, póki ma okazję.
Stary, jesteś Mozart, a ja tylko Salieri.
Dobranoc, Jack.
Cześć.
Jestem Debra Hammer, menedżerka Eda.
Musimy pogadać.
Dobra. Niby mam menedżera.
Ale pogadajmy. Jasne.
Super. Świetnie.
Miłej zabawy. Widzimy się w LA.
W Los Angeles?
Tak. Jesteś nam potrzebny w LA.
My płacimy, ty lecisz.
I piszesz piosenki.
My je nagrywamy i tłuczemy tonę kasy.
Potem bierzemy większość.
Jedno pytanie.
Lepiej wyglądać nie umiesz?
Coś się wymyśli.
Boska muza.
Ellie, Ellie, Ellie!
Byłam muzyczną mentorką Jacka,
jego menedżerem, ekipą techniczną i kierowcą,
bo on nawet prowadzić nie umie.
- Przegryw! - Próbowałem cię nauczyć.
- Możesz do tego wrócić. - Nie, dzięki.
Nie ruszę się z Suffolk do śmierci, bo i po co?
Skoro już musisz lecieć do Los Angeles,
- zadawać się ze zboczeńcami i ćpunami... - Muszę.
To życzymy ci samych sukcesów. Albo lepiej.
Klapy i szybkiego powrotu.
Za klapę i powrót!
- Będziesz za mną tęsknił? - Jasne, że będę.
Oczywiście.
Wyjeżdżasz, więc mogę cię spytać, o co chcę.
Jak trafiłam do złej kolumny?
Do kolumny "przyjaciółka, menedżer, obsługa"
zamiast "And I Love Her"?
Pośpiesz się.
Mama będzie zaraz zbyt pijana, żeby wznieść toast.
- Idziesz, Ellie-Wellie? - Już.
Chodź no tu, króliczku.
- Jack! - Ellie!
Boże. Rzeczywiście są kolumny.
Dziewczyna zawsze wyczuje różnicę.
Nie, poważnie. Robi się słabo. Zejdź już, co?
To mnie zaskoczyłaś.
No rusz się!
Dziewczyny.
Jack Malik.
Witaj w mojej skromnej chatce.
Dzięki, że wpadłeś.
Miło cię widzieć.
- Nie jesteś zbyt atrakcyjny. - Nie.
- I w lichej formie. - Fakt.
Niby chudy, ale jakiś tłustawy.
Przez dziesięć lat totalne zero sukcesów.
Jeszcze miesiąc temu
klęska na całej linii.
- Nie ująłbym tego aż tak. - Uwierz. Na całej linii.
Siądź, proszę. Ale teraz...
Piszesz, jeden za drugim, obłędne kawałki.
I chcesz być największą gwiazdą na świecie.
- Niby... - Odpowiedź brzmi "tak".
- Tak. W sumie. - Nie "tak, w sumie".
"Tak".
W sumie.
Podsuwam ci
wspaniały zatruty puchar
pełen pieniędzy i sławy.
Jeśli nie chcesz z niego pić, co potrafię zrozumieć,
wracaj sączyć ciepłe piwo w swojej zapyziałej Anglii.
Ale jeśli chcesz,
musisz mi wykrzyczeć: "Debra, umieram z pragnienia.
Dawaj ten cholerny puchar!".
To jak będzie?
Proszę puchar.
Tak, to rozumiem.
Co dalej?
"A Hard Day's Night"?
Noc ciężkiego dnia? A co to znaczy?
Sam nie bardzo wiem.
Gotów? To jedziemy.
Stop. Czegoś brakuje. Ta gitara ma mi łagodnie szlochać.
Tak jest. O to chodzi.
Świetnie.
- Dobra, pierwsza, - "Here Comes the Sun".
Powalająca.
A druga...
- Uwielbiam ją. - "Summer Song".
"Summer Song".
Taka...
niby prosta, ale bez wdzięku.
Szukam właściwego słowa.
Odrażająca,
ale zarazem na tyle nudna,
że nie chce mi się sprawdzać, czemu mnie odpycha.
No. Do kosza.
Tak jest. Wylatuje.
Dzięki, Rocky.
Czasem żałuję, że rzuciłem szlugi.
Ile bym dał za papierosa.
No.
A co to "papieros"?
Co?
Papieros.
Cigarette Miasto we Francji
Jack. To jest Hilary. Będzie tworzyć twój wizerunek.
A ja muszę mieć wizerunek?
Jak nie będziesz miał,
to brak wizerunku stanie się twoim wizerunkiem.
W twojej muzyce jest tyle radości. Popsujesz cały efekt, wyglądając...
odrażająco.
Rozumiem, czemu się przyjaźnicie.
Dobra. Plan jest taki.
Bierzemy pięć najlepszych kawałków i wrzucamy je online.
Bez wizji. Sama muza.
Tajemniczy Jack Malik.
Tymczasem ratujemy to tutaj.
I wypuszczamy
szokujący,
fenomenalny podwójny album,
który na zawsze zmieni oblicze muzyki.
Jack Malik. She Loves You.
Od początku wiedziałem, że będzie wielką gwiazdą.
Razem zaczynaliśmy. Łączyła nas wspólna pasja.
Producent kultowych "Taśm z hurtowni", Gavin.
To były najpiękniejsze chwile w moim życiu.
To jest Szekspir muzyki pop.
Tylko pięć piosenek, ale to prawdziwa rewolucja.
- Nigdy nie było czegoś takiego. - Chcemy więcej. Więcej, więcej.
Pisz dalej, Jack. Najlepsza płyta ever. Bez gadania.
Coś gdzieś było o ryżu.
Zbiera ryż! Tak jest! Zbiera ryż!
A gdzie te cholerne skarpety?
Ojciec McKenzie,
Dojdę kiedyś do refrenu?
Muszę natychmiast jechać do Liverpoolu.
To może mnie zainspirować.
Podać ci 50 miejsc na Ziemi bardziej inspirujących niż Liverpool?
- Zaczynając od Srajville, USA. - Nie trzeba.
Mam ci powiedzieć, czemu nie możesz jechać w przyszłym tygodniu?
Bo masz lunch z Ernesto, szefem Universal Music.
Bo trzeba skończyć tę cholerną płytę.
Wymyślić dla niej cholerny tytuł. Nakręcić cholerne klipy.
Dobra. Wrócę w sobotę.
W piątek!
W piątek jesteś w Late Late Show z Jamesem Cordenem.
A w sobotę jest Mega Mityng Mistrzów Marketingu.
W piątek pokażemy cię światu, w sobotę koronacja.
Dobra, piątek. To się naprawdę nazywa Mega Mityng Mistrzów Marketingu?
Tak. Tak się nazywa.
Co jest w Liverpoolu, czego nie ma w LA?
Mo Salah.
Cilla Black, puree z groszku, deszcz.
Nareszcie w domu.
- Nie jesteś z Liverpoolu. - Nie. W życiu tu nie byłem.
Jack! Jack!
Boże.
Skąd wiedzieli, że będziemy?
Jedź pan!
- Czekaj! - Jesteś świetny!
Jesteśmy. Strawberry Field.
No to masz Penny Lane. To jakaś szczególna ulica?
- Trochę szacunku, co? - Ale czemu?
"Eleanor Rigby,
ukochana żona Thomasa Woodsa."
Znajoma? Krewna?
Zawsze lubiłem cmentarze. Na cmentarzu straciłem dziewictwo.
Ale ogień!
Strażak. W "Penny Lane" był strażak.
Jezus.
- Co? - Przepraszam, że przeszkadzam,
- ale ktoś do pana przyszedł. - Serio?
Co ty tu robisz?
Byłam w pobliżu.
- Mieszkasz 600 km stąd. - To prawda.
Chciałam cię zobaczyć.
A ty co tu robisz?
Zbieram materiały.
Tak się robi w branży.
Super, że jesteś.
- Zjadłabyś coś? - Konia z kopytami.
- Kopę lat. - Co u Nicka i Carol?
Beznadziejnie.
Martwiłbym się, gdyby zaczęło się im układać.
Stęskniłem się.
Ja też.
Tak.
Poproszę rybę z frytkami.
A nie, jestem na diecie. Sałatka zamiast frytek.
Ja poproszę łososia z grilla. I też z sałatką zamiast frytek.
- Coś jeszcze? - Może porcję frytek.
Dwie. I masę piw.
Panny się biją, żeby się z tobą przespać? Taki sławny muzyk.
Jaki tam sławny.
Nie, jeszcze nie.
- Była jedna Rosjanka. - Miło.
- Gruba? - Dość, tak.
- Zamykamy. Podać coś jeszcze? - Nie, dzięki.
- Może jeszcze po brandy. - I furę czekoladek.
- Co zrobimy, jak nas wygonią? - Myślałem,
że nafaszerujemy się ketaminą, będziemy łazić po ulicach i ryczeć
piosenki, których nie pamiętamy.
Strasznie głośno.
Zmieniłeś się.
Halo?
Gdzie twój pokój?
Na pewno nie na tym piętrze.
Niezręczne milczenie.
Strasznie namieszałem?
- W sensie? - Wyjeżdżając?
Nie. Co ty?
Jaki miałeś wybór?
Robisz totalnie wspaniałe rzeczy.
Może zgaszę światło?
Może.
Błąd?
Pewnie tak.
Boże. Dotknąłeś mojego tyłka.
Nigdy tego nie robiłeś.
Czas zrobić masę rzeczy, których nigdy nie robiliśmy.
Jesteś pewna?
A ty?
- Zapytałem pierwszy. - Sama nie wiem.
Może nie.
Nie?
Mój przyjazd do Liverpoolu na pewno nie był błędem.
To był cudowny wieczór. Ale myślę, że...
błędem byłoby posunąć się dalej.
Mam własny pokój.
I myślę,
że "panna na jedną noc" to też nie jest kolumna dla mnie.
Może nie byłabyś na jedną noc.
Kiedy wracasz do Stanów?
- Jutro. - Jedna noc.
W zasadzie słownikowa definicja.
To nie dla mnie.
Dzień dobry. Już 11:00.
Rocky!
Wstawaj!
- Co? - Szybko! Musimy znaleźć Ellie.
- Wiem, gdzie jest. - Gdzie?
W Suffolk, stary.
- Nie. Jest w Liverpoolu, pacanie. - Co za zbieg okoliczności.
Zatrzymała się tu Ellie Appleton?
Właśnie zamówiliśmy jej taksówkę na dworzec.
Chryste.
Bardzo dziękuję.
Nie. Mamy większe szanse, jeśli się rozdzielimy.
Kto dobiegnie pierwszy, ten ją łapie.
Tam. W tamtą!
Umieram.
Jest tego warta?
Z którego odchodzi pociąg do Londynu?
- 6. - 8.
- Na bank z szóstego. - Racja. Tak. Przepraszam.
Tak, tak, tak!
Nie, nie, nie!
Dawaj!
No odbierz.
Halo.
Cześć.
Przybiegłem za tobą. Ale pociąg odjechał.
Przepraszam.
- Musimy pogadać. - Pogadajmy.
- Gdzie jesteś? - Za tobą.
Jem chipsy i bagietkę z serem i pomidorem.
Wkurzysz się, jeśli powiem, że trzeba jechać na lotnisko?
- Ile mamy czasu? - Jesteśmy godzinę do tyłu.
- Rocky, to jest prywatna rozmowa. - Nie, jasne. Sprawy intymne.
I chodzi o waszą przyszłość. Spaliście wczoraj ze sobą?
- Nie. - Skandal.
Ja będę pilnował zegarka. Macie dokładnie cztery minuty.
- To... - To...
À propos wczoraj.
Co konkretnie?
Tak niewiele brakowało.
Obudziłem się, spanikowałem. Musiałem pogadać.
Gadaj.
Dobra.
No bo my...
- Myślisz, że jak ci idzie? - Słabo.
Spróbuję ci pomóc.
Miałeś 20 lat, żeby zrobić ruch.
Jako siedmiolatek? Serio?
Dobra, miałeś 10 lat.
Ale byliśmy jak brat i siostra.
To bardzo źle, kiedy brat uprawia seks z siostrą.
- Nie jesteśmy rodzeństwem. - No niby nie.
Nie.
Pół życia czekałam, że się obudzisz i mnie pokochasz.
I te pół życia ja kochałam ciebie.
A kiedy wyjechałeś, zrozumiałam, że to był błąd.
Wszystko się bardziej skomplikowało.
Kiedy grałeś w pubach, pasowaliśmy do siebie. Ale teraz?
Ja jestem nauczycielką w jakimś Lowestoft.
A ty - najlepszym piosenkarzem na świecie.
- Wcale nie. - No właśnie że tak.
Dwie minuty, panie i panowie. No i Debra do ciebie dzwoni.
Je kolację z szefem wytwórni. Miałeś się wdzwonić.
- Spadaj, Rocky. - Dobra. 1:53.
Dla ciebie i tak zawsze byłam tylko rozczochraną Ellie.
Ellie z kolumny "dobry kumpel".
Ellie, która z niezrozumiałych powodów wozi cię swoim samochodem.
Idź już, bo się spóźnisz na samolot.
Nie skończyliśmy rozmawiać.
Ależ tak.
Skończyliśmy.
Chyba że...
w ten piątek o 11:14 na Lime Street w Liverpoolu
powiesz, że zostajesz.
Jack.
Musisz wsiąść w ten samolot.
- Co tam jeszcze robisz? - Na razie nie mogę zostać.
Jutro jestem w Late Late Show.
I mam durny Mityng Mistrzów Marketingu.
To była twoja szansa.
Idź już. Proszę, zostaw mnie.
Mogę garstkę chipsów na drogę?
Chcę, żebyś był szczęśliwy i tworzył wspaniałą muzykę.
Zawsze tego chciałam.
Ale nie wszystkie! No idź już.
Ku świetlanej przyszłości. Prosto i w lewo na postój.
Przepraszam.
Witam na Mega Mityngu Mistrzów Marketingu.
Jest z nami dziś Jack we własnej osobie.
Wielkie brawa.
W imieniu wszystkich tu obecnych powiem tyle:
To kulminacyjny punkt w naszych karierach,
móc tworzyć z tobą ten epokowy album.
Jeszcze raz brawa!
Tak jest!
Nie musicie tyle klaskać, ale dzięki.
Co za skromność. Wielkie brawa!
Nie, poważnie.
Gość sypie piosenkami jak z rękawa.
Jak wiecie, kawałki wrzucone do sieci
wzbudziły niespotykane zainteresowanie.
Więc dziś przed nami
potężne wyzwanie.
Zebrać to wszystko
w jeden album, któremu nikt się nie oprze.
Jack miał kilka propozycji tytułu.
Część wzięliśmy na warsztat. Mnie najbardziej rozwalił
"Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band".
Tak. Można się śmiać, bo to zabawne. Serio.
Masa słów, Jack.
Ale w końcu uznaliśmy, że to
zbyt skomplikowane.
Zdecydowanie.
Dalej "White Album".
Trochę słabo z poprawnością.
Jak to?
Strasznie dużo tego białego.
I wiem, że bardzo się nakręciłeś
na "Abbey Road".
Ten tytuł nie miał wielu zalet.
Mówię szczerze.
Ulica jak ulica. I samochody jadące po złej stronie.
Nie o to mi chodziło.
Ale mieliśmy też garść własnych pomysłów.
Nikt tu się nie obijał. Skupiliśmy się na tym,
co odróżnia tego faceta od wszystkich innych w branży.
Żadnych pomocników, współautorów, sampli, zapożyczeń.
Żadnych "feat. Cardi B"
czy "feat. Bieber".
Czysty, nieskażony geniusz.
"Tylko jeden człowiek"
A z tyłu,
żeby podkreślić wagę cudu,
mamy to.
MUZYKA I TEKST JACK MALIK. TYLKO.
Nic więcej.
Wiem, wiem.
Rozpoczynamy Operację Jack.
Co tydzień nowy numer w sieci. I jedno wejście w TV.
Zaczynamy od Cordena, potem Kimmel, Fallon i Colbert.
I wreszcie Thursday Night Live.
Piosenka, piosenka, piosenka, show, show, show.
Bum, bang i biliony.
Zarobimy tyle kasy, że w następne święta
będziemy podcierać tyłki szczerozłotym papierem.
Panie i panowie, przed wami jedyny, niepowtarzalny Jack Malik.
Jestem twoim wielkim fanem. Miło cię wreszcie poznać.
Twoje piosenki są niesamowite.
Jak wygląda teraz twoje życie?
Oczekiwania wobec płyty są zupełnie obłędne.
Też tak myślę.
Kto czeka na ten album? Słyszysz to?
W czasach, kiedy jedną piosenkę tworzy czasem 16 osób,
nagle pojawia się facet,
tylko z gitarą, który wszystko pisze sobie sam.
Kiedyś to była norma.
Tak robili James Taylor, Stevie Wonder, Bruce Springsteen.
Nic nadzwyczajnego.
- Naprawdę wszystko robisz sam? - Tak.
Serio?
Tak. Serio.
Doskonale. Tak się składa...
Wybacz, uwielbiam niespodzianki.
Tak się dziwnie składa, że mamy tu dwóch dżentelmenów,
którzy twierdzą, że to ich piosenki.
Że wszystkie twoje kawałki
śpiewał ich zespół, The Beatles.
Nie wiem...
Zobaczmy, co z tego wyniknie.
Powitajmy naszych gości z Liverpoolu.
Panowie Paul McCartney i Ringo Starr!
Niech mnie przelecą na masce.
To będzie płyta wszech czasów.
Pierwsza klasa, stary.
- Cześć, Ed. - Jak tam?
Wpadłem na parę dni i chciałem zobaczyć geniusza w pracy.
Próbuję rozgryźć, jak pracujesz. Najpierw muzyka czy tekst?
Zależy.
Weźmy ten kawałek, ten "Hey Jude".
Za tym się kryje jakaś historia, nie?
Tak. W sumie tak.
Syn mojego kumpla
miał trudny okres.
Tą piosenką chciałem go pocieszyć.
Nie wierzę.
Co?
Mówię, że nie mogę w to uwierzyć. Jeden genialny pomysł po drugim.
Ale mam radę.
Co do tej piosenki. Chodzi o tytuł.
Jude to takie staroświeckie imię.
Tak ma na imię młody?
- Kto? - Syn kumpla.
Młody. Tak. Przybity dzieciak.
Dobra, chcesz mojej rady?
Zmień tytuł. Rada jest gratis, dodajmy.
"Hey Dude".
- W sensie "koleś"? Na pewno? - Dobrze mówi.
Jest o wiele lepiej.
Serio?
- Poważnie? - Tak.
- To się nie dzieje. - Hymn pokolenia jak nic.
Obudź się, Jack.
Jack. Ellie dzwoni.
Muszę odebrać. Daj mi chwilę, Ed.
Dobrze, że dzwonisz.
Tu jest okropnie.
- Mam dwie wiadomości. - Słucham.
Po pierwsze...
- sensacja. - Tak?
- Pier Hotel. - Ten w Gorleston?
Co wolał się zamknąć niż dać mi śpiewać?
- Znów się otwiera. - Ale jaja.
- Wcale nie. Otwierają go. - Obłęd.
Ale historia. Total.
A druga wiadomość? Pewnie mniej ważna, ale wal.
Numer dwa to...
Spotykam się z kimś.
Znam go?
Tak. To Gavin.
Chciałam, żebyś się dowiedział ode mnie.
Umieszcza mnie
we właściwej kolumnie.
Jasne.
Jako "miłość życia".
- Muszę kończyć. - Boże. Pewnie, że musisz.
No to pa.
Pali się?
Co jest aż tak pilne, że nie mogę dokończyć rozmowy?
Jak mam pisać dobre piosenki,
jeśli wciąż siedzicie mi na głowie i dajecie zero twórczej swobody?
Jak mam coś stworzyć, jeśli nie mam chwili dla siebie?
- Już cię zostawiamy, geniuszu. - Nie jestem...
Przepraszam.
Takie prawo gwiazdy.
Traktować współpracowników jak gówno na podeszwie.
- Więc Ellie ci powiedziała? - Tak.
Nigdy nie zrozumiem, jak mogłeś wypuścić ją z rąk.
Na twoim miejscu
dwa razy dziennie
kochałbym ją jak nagrzany lew.
Rocky. Zamknij się, proszę. I to tak naprawdę.
- Zgoda? - Dobra.
A może zacznę od nowa? To wspaniałe wieści.
Oby byli razem szczęśliwi i mieli cudowne dzieci. Lepiej?
Nie. Gorzej.
Jest i trzecia opcja.
Przepraszam. Bardzo was wszystkich przepraszam.
To...
wszystko przez stres.
Co było tak ważne?
Nic.
Tylko tyle, że musimy dziś ustalić, gdzie i kiedy będzie premiera płyty.
W sumie drobiazg.
Tylko najważniejsza decyzja w twoim głupim życiu,
- Co? - ...dupku.
Mam pomysł.
Miasteczko Gorleston nigdy czegoś takiego nie widziało.
Równo o 15:00, na dachu Pier Hotel
Jack Malik, miejscowy chłopak i mega gwiazda popu,
zaśpiewa piosenki ze swojej nowej płyty.
Chyba się wydało.
Możemy...?
Co za historia. Ale wyglądasz.
Nie chcemy przeszkadzać.
Tylko...
Kto by pomyślał?
Kiedy my piliśmy cydr i wcinaliśmy galaretkę,
ty u siebie pisałeś "She Loves You".
Zaśpiewasz naszą piosenkę?
Waszą?
"Let It Be"?
- W końcu słyszeliśmy ją jako pierwsi. - Przynajmniej początek.
Za to trzy razy.
Jestem taka dumna.
Nasz piękny, zdolny chłopak.
Nie pognieć marynarki.
- Jaka niebieska. - Nie zawracamy ci głowy.
Ostatnia sprawa, synu.
Tak, tato?
Te kanapki.
- Z tuńczykiem. Zjesz je wszystkie? - Nie. Możesz zabrać.
Co za dzień.
Co za wspaniały dzień.
Przepraszam.
Jack! Jack! Jack!
Dobrze wyglądasz.
Obcisłe portki.
Jest szczęka i podbródek.
Nie najgorzej.
Uda się. Dobrze będzie.
- Co? - Nic.
- Cześć, Ellie. Wejdź. - Kogo my tu mamy?
Debra, to jest Ellie. Debra, moja agentka.
Nie!
Ta Ellie?
Wspominał o mnie?
Nie. Żartuję. Nie wiem nic o jego życiu. Dla mnie jest produktem.
Chyba że byłaś jego menedżerką.
W takim razie
wielki błąd, żeś go oddała.
Nierealne, co? Znów w Pier Hotel.
Prawda.
Idę sprawdzić scenę.
Konferencja za 10 minut.
Pa, gołąbeczki.
Żałuję, że wtedy wyszedłem. To był fatalny błąd.
Nie mów tego, proszę.
Słyszałam twoje nowe piosenki. Są obłędne.
- Nieprawda. - Już nawet nie wiem, kim jesteś.
Po tym wypadku wszystko się zmieniło. Co się stało?
Jest i Gavin.
Siema, stary.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Chyba jednak wiesz. Głównie "Jack".
Chcemy ci życzyć powodzenia. Połamania nóg.
Jak spadnę z dachu, raczej się na tym nie skończy.
Dobra. To my lecimy.
Coś tu cicho.
Może powinniśmy zagrać krótszy set?
Nie, w sensie całkiem cicho.
O co chodzi?
My na koncert. Mam tu wystąpić.
Trudna sprawa.
Trzy tygodnie temu zwinęliśmy interes.
Co radzę i tobie.
Koniec dorywczych fuch. Wracam do uczenia.
Co?
- Nie. Nie wolno ci. - Nie mam wyboru.
Nie będziesz miał, jeśli wrócisz do szkoły.
Bo cały swój geniusz poświęcisz dzieciakom
i nie zostanie ci już energii ani wyobraźni na muzykę,
a to ona się liczy.
- Proszę. - Już dobrze,
odjechana, lekko szalona kobieto.
Nikt nigdy nie napisał tylu świetnych piosenek
w tak krótkim czasie.
Jak to robisz?
Szczerze? Nie wiem.
Czasem mam uczucie, że pisze je kto inny.
I nie wiesz, kto?
Co było inspiracją dla "Strawberry Fields Forever"?
Który był twój ulubiony? John, Paul, George czy Ringo?
Słucham?
Kto cię najbardziej zainspirował?
Czemu nie nagrywałeś na Abbey Road, jak oni?
Kiedy kolejna płyta, Jack?
O co chodzi w "Let It Be"?
Bardzo dziękujemy. Musimy już iść na scenę.
Jaka była twoja pierwsza piosenka?
Co dla nas dziś zagrasz?
- Mają tu całkiem niezły bar. - Chyba nie piłeś, co?
Nie.
Trochę. Kilka piwek w środku dnia wyostrza mi zmysły.
Nie byłbym taki pewien.
No to lecimy.
Zanim otworzę te drzwi, chcę ci coś powiedzieć.
Długo nie wiedziałem, po co w ogóle żyję.
Nic nie miało sensu. Ale w końcu wiem.
Urodziłem się, żeby służyć największemu muzykowi w historii.
To dla mnie zaszczyt, otworzyć ci te drzwi.
Na tę chwilę czekał cały świat.
Dzięki, Rock.
To była niezła przygoda, co?
O tak. Całkiem niezła.
Dobra.
Jedziemy.
Nie, to...
Nie te drzwi.
Przygody ciąg dalszy.
No dobra.
To tutaj.
ZAGRAJ "SUMMER SONG"
Dzięki, Gorleston.
Pomóżcie mi!
Dajcie mi chwilę, dobra?
Od godziny czeka tu na ciebie taka parka.
Dziwni trochę.
- Powiedzieć, żeby się odwalili? - Nie.
Wpuść ich.
Dobra, popaprańcy. Dwie minuty.
Możesz iść, Rock. Dam radę.
- Moglibyśmy chwilę porozmawiać? - Tak.
Widziałam, jak jedziesz na Penny Lane i do Strawberry Fields.
I na grób Eleanor Rigby.
No tak.
Bo nie można śpiewać o miejscach, w których się nigdy nie było.
- Nie. - Też tak uważam.
Chcemy ci podziękować, to wszystko.
Podziękować?
Tylko nasza trójka pamięta. A my nie umiemy śpiewać, więc...
Dziękuję.
Ja też. Z głębi serca.
Boże.
Myślałem, że mnie aresztujecie.
Nie. To cudownie móc znowu słuchać tych piosenek.
Tak mi ich brakowało.
I pozapominałam słowa.
- Też mam z tym kłopoty. - Wiem.
"For the Benefit of Mr. Kite" jest w złej kolejności.
- Kompletny bałagan. - Tak.
I "Hey Dude"? Serio?
Strasznie przepraszam. Cholerny Ed Sheeran. Ale jazda.
Czuję się, jakbym żył w obcym kraju. I wreszcie ktoś mówi po angielsku.
Nikt inny nie słyszał o sierżancie Pepperze.
Nie mieszkał w żółtej łodzi podwodnej.
- Wszyscy w niej mieszkamy. - To fakt.
Ja w ogrodzie u ośmiornicy.
Tak!
No dobrze.
Chcesz znać moje zdanie?
Świat bez Beatlesów
byłby o wiele groszy.
Więc dziękujemy. I zrób z tym coś dobrego.
Próbuję, ale jest ciężko. Z tymi pieniędzmi i sukcesem.
Czuję, że moje życie stało się jednym wielkim kłamstwem.
Świetnie to rozumiem.
Pomyśleliśmy, że to może ci pomóc.
Słucham?
Proszę. Uwierz,
naszukaliśmy się.
Dzień dobry.
Mogę w czymś pomóc?
Nie wiem.
Jesteś John?
Tak.
- Z Liverpoolu? - Zgadza się.
To zaszczyt cię poznać.
John?
Tak?
Miałeś szczęśliwe życie?
Bardzo.
- Ale sukcesu nie odniosłeś? - Mówię, że było bardzo szczęśliwe.
To chyba niezły sukces.
Lubiłem swoją pracę.
Opłynąłem świat.
Walczyłem o to, w co wierzyłem. Parę razy nawet zwyciężyłem.
Pokochałem kobietę.
O nią też ostro walczyłem.
Przeżyłem z nią życie.
Walczyłeś o nią?
Bywało ciężko.
Jak ty masz na imię?
Jack.
Bywało ciężko, Jack.
Dołki i górki.
Duma i uprzedzenie.
Ale...
na koniec wyszło
świetnie.
Jak tam twoja miłość?
Fatalnie.
Wypuściłem ją z rąk.
To spróbuj ją odzyskać.
Chcesz mieć dobre życie? To nic trudnego.
Powiedz tej dziewczynie, że ją kochasz.
W ogóle mów ludziom prawdę.
Kiedy tylko możesz.
Mogę cię uścisnąć?
Co?
Jak dobrze cię spotkać.
Ile ty masz lat?
78.
Fantastycznie.
Dociągnąłeś do 78.
Dziwny z ciebie człowiek.
Ale proszę.
Wiesz, że potrzebujesz psychiatry?
Już nie.
- Jack. - Ed.
Co jest?
Chcę cię prosić o wielką i dziwną przysługę.
Mój mały.
Debra.
Biedny Ed.
Jak Jan Chrzciciel.
Miły facet,
parę niezłych kawałków. Ale tylko szykował świat na ciebie.
Mesjasza.
Już wkrótce największego artysty w dziejach muzyki.
A ja nie kupię sobie kolejnego domu w Malibu,
tylko całą plażę.
Miło cię widzieć, Debra.
Mogę wiedzieć, co tu właściwe robisz?
Wbiję Edowi na koncert. Zaśpiewam kilka piosenek.
A potem powiem parę słów.
Piosenki, ekstra.
Ale z tym mówieniem,
to jak najkrócej.
Nigdy nie powiedziałeś nic ciekawego. Wątpię, żeby dziś miał być przełom.
Baw się dobrze.
Dzięki za wsparcie.
Wchodzisz.
Ona tu jest?
Tak.
Pamiętasz plan? Przy ostatnim numerze.
Jestem gotów.
Dziękuję.
To jeszcze nie koniec.
Mam dla was niespodziankę. Jest tu ze mną stary przyjaciel.
Ja go pamiętam jako marny support z Moskwy.
Wy znacie go jako gościa, który pisze świetne piosenki.
No, Wembley, wielkie brawa dla Jacka Malika!
Dobra. Dajesz, Maestro.
Dzięki.
Wembley!
Przed wami na scenie największy geniusz w historii!
Mój przyjaciel,
wasz idol,
Sir Jack Malik!
Kiedy zrozumiałeś, że nie zasłużyłeś na takiego syna?
Orkiestra dęta?
I my płacimy tym pajacom?
Wszyscy razem!
Idziemy za kulisy.
Przejście.
Przepraszam.
Chodź, chodź.
A teraz...
Chcę wam kogoś przedstawić. Możemy dać obraz zza kulis?
To Ellie!
To jest Ellie.
Kiedy nie miałem fanów, ona była moją fanką.
Jedyną osobą na świecie, która we mnie wierzyła.
Poprosiłem Eda, żeby dał mi dziś zagrać,
bo chciałem jej powiedzieć... i wam też,
co zrobiłem.
Ellie. Okłamałem cię.
Wszystkie piosenki, które dziś śpiewałem, napisali czterej faceci.
John Lennon, Paul McCartney, George Harrison i Ringo Starr.
The Beatles.
To byli prawdziwi geniusze. Ja jestem tylko posłańcem,
który miał pokazać ich dzieło światu.
Ale je sobie przywłaszczyłem.
Że niby to ja jestem niezwykły.
Chcę wam powiedzieć, że nie wezmę ani centa
za śpiewanie nie swoich piosenek. Dostajecie je wszystkie za darmo.
Rocky. Dajesz.
Dobra. Idzie.
Są wasze. Dostępne za darmo w sieci.
I żadna w tym moja zasługa.
Jeszcze raz...
przepraszam.
A skoro już tu jestem, chcę powiedzieć coś jeszcze.
Już dwa razy postąpiłem jak osioł.
Chcę podziękować Ellie
za jej miłość.
Ellie.
Kocham cię.
Zawsze cię kochałem.
Zawsze.
No, dość tego gadania na jeden wieczór.
Ale było super.
- Kochamy cię, Jack! - Nadal cię kochamy!
Gdzie wejście na scenę? Które to piętro?
Gdzie ta cholerna scena?
- Boże. - No wiem.
Sporo informacji na jeden raz.
Wiem.
Mogłeś uprzedzić. Poszłabym chociaż do fryzjera.
Przepraszam.
Nie napisałeś tych piosenek?
Nie.
To paskudne zachowanie.
Na światową skalę.
Okropne.
Trochę dziwna sytuacja.
Zawsze wiedziałem, że jestem numerem 2.
Ale to nie jest złe miejsce.
Wiele świetnych kawałków nie było numerem 1.
Choćby "Common People" Pulp.
Totalna klasyka.
Oczywiście chcę, żeby Ellie była szczęśliwa.
Gavin.
Nie znam lepszego faceta.
Dziękuję ci.
Co jest?
- Boże. - Spadamy!
Zdecydowanie.
Gdzie ten zakłamany sukinsyn?
Jazda, idioci!
Tam jest!
Zabierz mnie ze sobą.
Nikt inny mnie nie zatrudni. Jestem beznadziejny.
- Powstrzymaj ich. - W imię kasy, stać!
Wracaj mi tu, ty głupi, angielski skur...
Nic z tego, Debra.
Przestań, co? Trochę godności.
Czuję się jak Harry Potter, kiedy pokonał Voldemorta.
Wreszcie wszystko znów będzie normalnie.
Czyli wspaniale, prawda?
Kto?
Słucham?
Harry Potter. Kto to?
Nikt.
Nieważne.
Czas do łóżka.
Czas.
DZIŚ...